Trondheim, mei 2007

De nationale feestdag

Op 17 mei vieren de Noren hun nationale feestdag. Ze vieren dan het feit dat ze op 17 mei 1814 een eigen grondwet kregen. Hoe belangrijk deze dag is voor de Noren wordt misschien duidelijk met een beschrijving van onze dag als lid van een willekeurig muziekkorps: Verzamelen om 6.45 om warm te spelen. Rond 7.00 marcheren naar de Nidarosdom om twee kransleggingen te begeleiden. Daarna weer verder marcheren: naar het ontbijt! Vanaf daar opgehaald worden met de bus om vervolgens in een school te spelen en daarna (natuurlijk weer marcherend) een aantal leerlingen met vlaggen naar het centrum begeleiden. In het centrum daarna wachten om pas als laat te starten in de kinderoptocht. Daarin lopen alle scholen en muziekkorpsen mee. Het bijgevoegde filmpje geeft een kleine indruk van het gedeelte dat voor ons vertrok.

Na de kinderoptocht hadden we 50 minuten vrij om even wat te eten. Noren eten trouwens de hele dag ijs en worstjes. Wij konden daarbij niet achterblijven! Om 12.30 verzamelden we weer, want om 12.45 begon de burgeroptocht! Deze is bedoeld voor verenigingen, clubjes en muziekkorpsen. Direct er achteraan hadden we twee optredens, een bij een psychiatrisch ziekenhuis en een bij ouderenwoningen, zodat ook de mensen die niet in staat waren om naar de stad te gaan, de muziek konden horen. Het repertoire van deze dag: een aantal nationale liedjes, wat marsen en het Noorse volkslied, dat we nu ook achterstevoren kunnen spelen. Voor alle buitenlanders: zo kan integreren dus ook!

Klik op het hierboven staande plaatje voor een korte film van de kinderoptocht.

De gemiddelde Noor

Natuurlijk mag je mensen niet in een hokje stoppen en is het onmogelijk om een representatief beeld te scheppen van de gemiddelde Noor. Maar dat proberen we natuurlijk wel!

De gemiddelde Noor:

- beantwoordt binnen 5 minuten je sms-je.
- groet anderen niet op straat, tenzij hij ze kent.
- heeft nog nooit van satésaus gehoord.
- vindt buitenlucht en natuur heel belangrijk.
- zingt graag en schaamt zich daar niet voor!
- kent het Nederlandse kinderliedje: schipper mag ik overvaren?
- maar heeft dan geen idee waar het over gaat.
- zegt mmmmm, om te bevestigen dat die klaar is met zijn verhaal.
- heeft vaak heel veel woorden nodig om weinig te zeggen.
- doet zijn schoenen uit als hij ergens binnenkomt. (Dit geldt ook voor sjieke heren in pak die een ontwerp komen verkopen.)
- houdt van zelfgebakken gebak en zelfgemaakte wafels.

En als laatste, maar niet als minste:
De gemiddelde Noor bedankt voor de dag, het eten, zichzelf en alles wat een ander voor hem doet. (Wil je dit als praktische Nederlander samenvatten in "bedankt voor alles", dan maak je de boel wat dramatisch. De gemiddelde Noor zegt dit enkel op zijn sterfbed.)

Huttentocht

En eindelijk, na bijna vier en een halve maand, hebben we onze eerste huttentocht gelopen. Met kaart, kompas, Berit, Jochen en bijbehorende GPS-ontvanger hebben we het hutje gezocht. Op vrijdagavond om half twaalf kwamen we aan bij een klein hutje met vier slaapplaatsen, primusbranders en hout, gelegen aan de rand van Trollheimen. De moerassige ondergrond maakte de tocht niet altijd even makkelijk. Zaterdag hebben we tijdens onze dagtocht een lokale waterval bezocht en zijn we verder omhoog geklommen naar een halfhogeberg: Gaddfjellet. Na de terugtocht hebben we hout gehakt en gezaagd, mede omdat je het hutje altijd net iets beter of netter moet achterlaten dan zoals je het aantrof. Na de houtvoorraad te hebben verdubbeld hebben we pasta gegeten met als toetje Noorse wafels gemaakt met een gietijzeren wafelijzer. Water (voor afwassen, tandenpoetsen en thee) hebben we moeten scheppen uit een klein stroompje dat naast het huisje liep. Het aparte WC-hutje lag op 40 meter afstand van het hutje. Wanneer je de deur open liet, had je een prachtig uitzicht tijdens de kleine of grote boodschap. Zondag zijn we rustig gaan inpakken om terug naar de auto te lopen. We zijn ook nog naar twee stuwdammen gereden voordat we de terugtocht naar Trondheim zijn begonnen. En nou nou jongens en meisjes, dat was me de tocht wel hoor.

Meitje zoet

In ons gastenboek kregen we de vraag wanneer er nou eindelijk eens iets zonder sneeuw te zien is. Om aan deze wens te voldoen hebben we in de update van april een foto van een gele auto in een parkeergarage geplaatst. Want ook tijdens onze eerste wandeltochten begin mei, moesten wij nog af en toe door de sneeuw ploeteren. Ja, ook meitje zoet, geeft nog weleens een witte hoed en wij moeten nog maar zien wat juni doet!